- تیم تحریریه
بسیاری از افراد هنگام تکمیل اظهارنامه مالیاتی خود در کانادا، بخشی از هزینههای جابجایی (Moving Expenses) را نادیده میگیرند؛ در حالیکه این هزینهها میتواند ابزار بسیار مفیدی برای کاهش مالیات پرداختی باشد. بر اساس قوانین آژانس درآمد کانادا (CRA)، طیف گستردهای از مخارج مرتبط با جابجایی، در شرایط خاص، بهعنوان هزینه قابل کسر شناخته میشود.
در این مقاله به سه موضوع اصلی میپردازیم:
چه کسانی میتوانند هزینههای جابجایی را مطالبه کنند؟
کارفرما یا کارمند؛ چه کسی باید این هزینهها را پرداخت یا کسر کند؟
چه نوع هزینههایی قابل مطالبه هستند؟
چه کسانی میتوانند هزینههای جابجایی را مطالبه کنند؟
شرط اصلی این است که منزل جدید شما باید حداقل ۴۰ کیلومتر به محل کار یا محل تحصیل جدیدتان نزدیکتر باشد.
سه گروه میتوانند هزینههای جابجایی را کسر کنند:
کارمندان
خویشفرمایان (Self-Employed)
دانشجویان
دانشجویان باید تماموقت باشند، در مقطع آموزش عالی ثبتنام کرده باشند و حداقل ۶۰٪ از واحدهای معمول دوره را اخذ کنند. نکته مهم این است که دانشجویان تنها میتوانند هزینههای جابجایی را از بخشی از بورسیه، کمکهزینه یا گرنت کسر کنند که بهعنوان درآمد مشمول مالیات محسوب میشود. از آنجایی که بیشتر بورسیهها معاف از مالیات هستند، بسیاری از دانشجویان عملاً نمیتوانند از این معافیت استفاده کنند.
اما یک نکته کلیدی: کارآموزیهای کوآپ (Co-op) و اشتغال تابستانی دانشجویان نیز شامل این معافیت میشود و بسیاری از دانشجویان از این موضوع بیاطلاعاند!
کارفرما یا کارمند؛ چه کسی باید هزینههای جابجایی را مطالبه کند؟
اگر کارفرما هزینههای جابجایی را پرداخت کند، معمولاً این هزینهها بهعنوان هزینههای اداری شرکت قابل کسر است. در این حالت، کارمند دیگر نمیتواند همان هزینهها را مطالبه کند.
1. کمکهزینه جابجایی (Moving Allowance)
معمولاً کل مبلغ بهعنوان درآمد مشمول مالیات کارمند محسوب میشود.
کارمند میتواند هزینههای جابجایی را در فرم T1-M مطالبه کند.
2. بازپرداخت هزینه جابجایی (Reimbursement)
اگر کارفرما هزینهها را بر اساس رسید بازپرداخت کند، کارمند دیگر نمیتواند همان هزینهها را مطالبه کند.
این روش برای کارمند سادهتر است چون نیازی به نگهداری مدارک برای اظهارنامه مالیاتی ندارد.
چه نوع هزینههایی قابل مطالبه هستند؟
دامنه هزینههای قابل قبول بسیار گسترده است، از جمله:
هزینه سفر: سوخت خودرو، وعدههای غذایی و اقامت حین جابجایی.
هزینه اقامت موقت: حداکثر ۱۵ روز در نزدیکی خانه قدیم یا جدید.
حمل و نقل و انبارداری: شامل کارگران، بیمه و حتی قایق یا تریلر.
هزینه فسخ اجارهنامه (بهجز اجاره قبل از فسخ).
هزینههای جزئی: تغییر آدرس در مدارک رسمی، گواهینامه رانندگی، مجوزهای خودرو و اتصالات یا قطع انشعابات خدماتی.
نگهداری خانه قدیمی تا سقف ۵۰۰۰ دلار تا زمان فروش (شامل مالیات ملک، بهره وام، بیمه و قبوض).
هزینه فروش خانه قدیمی: تبلیغات، حقالزحمه وکیل/دفترخانه، جریمه بازپرداخت وام، کمیسیون مشاور املاک بههمراه GST/HST.
هزینه خرید خانه جدید: شامل هزینههای قانونی و مالیات انتقال سند (بهجز GST/HST).
روش سادهشده یا روش جزئی (Simplified vs Detailed)
روش سادهشده (Simplified Method) آسانترین راه برای محاسبه هزینه وعدههای غذایی است، زیرا هنگام سفر نیازی به نگهداری رسیدهای جداگانه برای هر وعده غذایی ندارید. در این روش، هزینه هر وعده غذا بر اساس ۲۳ دلار (شامل مالیات فروش) محاسبه میشود، حداکثر تا سه وعده در روز.
اگر ترجیح میدهید راه آسانتری داشته باشید؟ در روش سادهشده نیازی نیست برای هر هزینهی جزئی رسید نگه دارید. در عوض فقط کافی است:
کیلومترهایی را که برای سفرهای واجد شرایط رانندگی کردهاید ثبت کنید.
کیلومترهای خود را در نرخ ثابت CRA (بر اساس محلی که سفر شما از آن آغاز شده) ضرب کنید.
برای مشاهدهی نرخها در سایت CRA، روی لینک زیر کلیک کنید:
نرخ جا به جایی برای هزینه ماشین
